گفت :(( اما من درخت نيستم . تو نمی توانی روی شانه های من آشيانه بسازی . ))

پرنده گفت : (( من فرق درخت ها و آدم ها را خوب می دانم . اما گاهی پرنده ها وآدم ها را اشتباه می گيرم . ))

انسان خنديد وبه نظرش اين خنده دار ترين اشتباه ممکن بود .

پرنده گفت : (( راستی چرا پرزدن را کنار گذاشتی ؟ )) انسان منظور پرنده را نفهميد اما باز هم خنديد .

پرنده گفت : (( نميدانی توی آسمان چقدر جای تو خالی است . ))

انسان ديگر نخند يد . انگار ته خاطراتش چيزی را به ياد آورد . چيزی که نمی دانست چيست .

شايد يک آبی دور يک اوج دوست داشتنی .

پرنده گفت : (( غير از تو پرنده های ديگر را می شناسم که پر زدن از يادشان رفته است . درست است که پرواز برای يک پرنده ضرورت است اما اگر تمرين نکند فراموش می شود . ))

پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اين که چشمش به يک آبی بزرگ افتاد و به ياد آورد روزی نام اين آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود و چيزی شبيه دلتنگی توی دلش موج زد .

آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت .

و گفت : (( يادت می آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ آسمان و زمين هر دو برای تو بود . اما توآسمان را نديدی . راستی عزيزم ! بال هايت را کجا جا گذاشتی ؟ ))

انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جای خالی چيزی را احساس کرد . آن وقت رو به خدا کرد و گريست