افراد بی کفایت چه عاداتی دارند و چه کارهایی انجام می دهند؟

  1- افكار، گفتار و كردارشان منفي است:

 آنها تنها مشكلات را مي بينند. آنها از گرماي آفتاب گله ميكنند، به باران دشنام
ميدهند و باد را بخاطر آشفته كردن موهايشان به باد انتقاد ميگيرند. آنها تصور
ميكنند كه تمام انسانها بر ضد شان هستند. اينگونه افراد همواره مشكلات را بازگو
ميكنند اما به راه حل نمي انديشند. كم اهميت ترين مشكلات، دشواريها و ناكاميها را
تا حد يك تراژدي بزرگ نمايي ميكنند. آنها شكست را يك فاجعه قلمداد ميكنند. عوض درس
گرفتن از اشتباهاتشان خيلي زود مايوس ميشوند. از پيشرفت و ترقي بيم دارند و از
منطقه امن خود پا فراتر نمي نهند.

2- بدون انديشه دست به عمل ميزنند:

 آنها بر اساس غرايض و تكانه هاي خود حركت ميكنند. چنانچه چيزي را ببينند و از آن
خوششان بيايد فوراً آن را خريداري ميكنند، بدون تامل و دوباره انديشي. آنها به
آينده نمي انديشند و تنها در فكر لذات آني  در زمان حال ميباشند. آنها به پيامدها
نمي انديشند. افرادي كه به روابط جنسي پر خطر، جنايت، كلاهبرداري و هوسراني دست
ميزنند در اين گروه جاي ميگيرند.

3- بيش از اينكه گوش دهند، صحبت ميكنند:

آنها خود را وارد هر گفتگويي ميكنند كه با توسل به دروغ هم كه شده خود را مطرح
سازند. هنگامي كه كسي آنها را راهنمايي و نصيحت ميكند جلوي گوشهاي خود را ميگيرند،
چراكه تحمل پذيرش اشتباهات خود را ندارند. آنها خود را همواره محق و حق به جانب
ميدانند. آنها پيشنهادات را رد ميكنند، چراكه پذيرش آنها را نوعي فرودستي ميدانند.

4- آنها خيلي زود دلسرد ميشوند:

افراد موفق از شكستهاي خود به منزله پله هاي صعود به موفقيت بهره ميگيرند. اما
افراد بي كفايت با مواجهه با نخستين علايم شكست و ناكامي خود را كنارميكشند. در
ابتداي هر كار بسيار مشتاق و هيجانزده ميباشند اما بسرعت علاقه خود را از دست
ميدهند. آنها پشتكار و سماجت لازم را ندارند و هميشه عجول و شتابزده ميباشند.

5- آنها ديگران را تا سطح خودشان پايين مي آورند:

افراد بي كفايت به افراد موفق حسد مي ورزند و بجاي سخت كوشي و دستيابي به موقعيت
افراد موفق، با شايعه پراكني و توسل به حيله و نيرنگ ميكوشند تا آنها را بدنام،
اعتبارشان را تخريب و موقعيتشان را با خطر مواجه سازند. آنها تا آن حد منفي هستند
كه قادر به اتمام رساندن هيچ كاري نيستند.

6- آنها وقت خود را بيهوده تلف ميكنند:

آنها نميدانند چه كاري بايد انجام دهند. آنها به خوردن، آشاميدن، تماشاي تلويزيون و
خيره شدن به مردم راضي هستند. بدون هيچگونه تفكري كه در بهبود وضعيت زندگي شان موثر
واقع شود. براي موفقيت نياز به مديريت زمان است. بايستي همواره ميان كار و تفريح
تعادل برقرار باشد.

7- آنها راه آسان خروج را انتخاب ميكنند:

   چنانچه دو مسير براي انتخاب وجود داشته باشد، افراد بي كفايت مسير عريض تر و با
پاداش نهايي كمتر را به مسير تنگتر و با پاداش نهايي بيشتر ترجيح ميدهند. آنها از
سخت كوشي و تحمل ناملايمات بيزارند. آنها به اين كه هر چه بكاري همان را درو خواهي
كرد بي اعتقادند. افراد موفق هر كار ضروري اي را  براي رسيدن به آرزوهايشان  صورت
ميدهند .